Svo lengi sem ég man hafa Vatnsmýrarkratar barist fyrir því sem þeir kalla að „jafna vægi atkvæða“ og það er loksins að takast. Nú eiga að fara fram kosningar á Íslandi þar sem vægi atkvæða er jafnt.. Þetta lítur út fyrir að vera réttlætismál, en fleiri hliðar eru á því máli. Stjórnlagaþinginu er ætlað að endurskoða stjórnarskrána okkar, þær grundvallar reglur sem allt okkar samfélag byggir á. Sjálfan grunninn undir samfélagsbyggingunni. Það er ekki lítið verkefni, nei það er stórt og gríðarlega mikilvægt verkefni.  Enda hefur Alþingi á undanförnum áratugum reynst með öllu ófært um að sinna því, að minnsta kosti svo vel sé.

Ef endurskoðun stjórnarskrárinnar á að takast vel, þá er mikilvægt að vanda val þeirra sem að því koma. Best væri sennilega að fá í þetta þrjá valinkunna menn sem hefðu siðvit og þroska til að setja saman góða stjórnarskrá. Þannig var þetta gert í Bandaríkjunum forðum og tókst vel, þeirra stjórnarskrá hefur staðist tímans tönn ótrúlega vel. Hin aðferðin er að velja hóp af fulltrúum þjóðarinnar, og það er sú aðferð sem meiningin er að nota hér. En þá er líka mikilvægt að í þessum hópi eigi öll þjóðin fulltrúa. Líka Súðvíkingar. Og líka Öræfingar.

Með þeirri kosningaaðferð sem á að nota eru hins vegar allar líkur á að af þessum 25 til 31 fulltrúa verði 25 til 31 fulltrúi af höfuðborgarsvæðinu. Það er mögulegt að einn eða tveir detti inn frá Akureyri eða Suðurnesjum, en aðrir eiga nánast engan séns. Á höfuðborgarsvæðinu býr fjöldi verðugra fulltrúa á stjórnlagaþing, en þeir eru bara líka til úti um allt land.

Þegar kosið verður í framtíðinni til þings í draumalandi Vatnsmýrarkrata, ESB, munu þeir þá styðja að notuð verði sama kosningaaðferð? Það er að segja persónukjör og Evrópa eitt kjördæmi. Og hversu margir Vatnsmýrarkratar munu þá ná sæti á þingi ESB? Eða trúa menn því í alvöru að Tyrkir muni kjósa Össur til Evrópuþingsins?

Mér eins og mörgum öðrum var létt eftir að dómarnir gengu, vegna þess að Hæstiréttur dæmdi þarna eftir lögunum en ekki eftir geðþótta misvitra stjórnmálamanna. Trú mín á að á Íslandi væri þrátt fyrir allt réttarríki þar sem farið væri að lögum jókst til muna og bjartsýni á framtíðina einnig. En Adam var ekki lengi í Paradís eins og þekkt er.

Ríkisstjórnin og öll hennar hirð virtist samdægurs hefja þrotlausa leit að leið til komast mætti framhjá dómum Hæstaréttar til hagsbóta fyrir fjármagnseigendur, sem sáu fram á að tapa nokkrum hluta af fjármagninu. Enn og aftur gengur öll barátta helferðarstjórnar Jóhönnu út á að verja þá sem eiga, á kostnað þeirra sem ekkert eiga nema skuldir. Dómar Hæstaréttar eru í þeirri baráttu einungis einn þröskuldur enn sem komast þarf yfir. Og lausnin fannst. Jóhanna fékk Má vin sinn til að beina tilmælum til fjármagnseigenda um að þrefalda vextina á umræddum lánum, án samninga við lántakendur. Tilmælum sem byggja ekki á neinum lögum hvað þá réttlæti né sanngirni, eingöngu þessari dæmalausu þörf til að verja fjármagnseigendur. Reyndar gerði hún stutt hlé á símtalinu við Má til að lýsa því yfir í fjölmiðlum að ekkert yrði gert sem rýrt gæti hag skuldara. Það mætti kalla „hlé vegna bilunar“. Síðan bundu þau þetta fastmælum.

Og fjármagnseigendur halda áfram málarekstri sínum. Í dag fer fram málflutningur í héraðsdómi Reykjavíkur í máli Lýsingar gegn gengislánsskuldara þar sem reynt er að fá dóm um að einhver verðtrygging komi í stað hinnar ólögmætu gengistryggingar. Þreföldun vaxta er sennilega ekki nóg til að svala græðgi þeirra háu herra. Og nú ber svo við að maður hefur takmarkaða trú á að hlutleysi verði viðhaft í dóminum, því miður. Lögmaður Lýsingar er sem fyrr Sigurmar Albertsson eiginmaður Álfheiðar heilbrigðisráðherra, sá hinn sami og tapaði málinu fyrir Hæstarétti fyrir skemmstu. Sigurmar þessi deilir lögmannsstofu með Brynjari nokkrum Níelssyni formanni lögmannafélagsins, en Brynjar hefur einmitt lýst þeirri skoðun sinni að stórhækka verði eða verðtryggja gengistryggðu lánin í kjölfar dóma Hæstaréttar. Héraðsdómarinn sem dæma mun í málinu, Arnfríður Einarsdóttir, mun vera kona Brynjars! Svo vill til að Arnfríður þessi reyndi í allmörg ár að komast í dómaraembætti meðan sjálfstæðismenn fóru með dómsmálaráðuneytið en án árangurs, og á því núverandi stjórn skuld að gjalda. Og samkvæmt því sem Moggi segir þá bauðst Lýsing til að greiða allan málskostnað. Ef það er rétt hjá Mogga að lögmaður stefnda sé þannig launaður af stefnanda, hverra hagsmuna mun hann þá gæta? Málið hefur farið inn í héraðsdóm með undraverðum hraða og er tekið fram fyrir tugi og hundruð mála sem liggja fyrir dómnum. Hvernig stendur á því? hvað liggur dómnum á að taka þetta mál fyrir svo skyndilega og það á þeim árstíma sem dómstólar eru að jafnaði í löngu sumarfríi?

Ég trúi að ónotahrollur hríslist um bakið á fleirum en mér. Eru dómstólarnir ekki sjálfstæðir og hlutlausir? Eru dómarar aldrei vanhæfir???

Eflaust er þetta allt hið mætasta fólk. En var ekki hægt að taka þetta mál fyrir á eðlilegum hraða og var ekki hægt að fá dómara í málið sem ekki er svona ná tengdur lögmanni fjármagnseigenda? Ég bara skil ekki þessi vinnubrögð. Er engum alvara með tali um að byggja þurfi upp traust í samfélaginu á ný? Menn hljóta þó að sjá að það mun ekki gerast meðan fjármagnseigendur geta pantað niðurstöður dómstóla fyrirfram og rekið mál sín í gegn áður en nokkrum gefst ráðrúm til að átta sig eða bregðast við.

Í viðtali í Mogga í gær viðrar Skúli Helgason þingmaður hugmyndir sínar um að Alþingi setji almennar reglur um samskipti sín við fyrirtæki sem tengjast hruninu. Það er gott og blessað. Síðan verður auðvitað að setja almennar reglur um samskipti Alþingis við þau fyrirtæki sem ekki tengjast hruninu, og svo almennar reglur um samskipti Alþingis við fyrirtæki sem tengdust hruninu aðeins, en þó ekki mikið, en samt svolítið, en bara smá.

Allir hljóta að sjá að þetta gengur ekki. Auðvitað verður að byrja á að setja almennar reglur um það hvað á að setja almennar reglur um og hvað ekki. Og áður en það er gert verður að setja almennar reglur um það hvernig á að setja almennar reglur. Því að ef það er ekki gert er hætt við að þessar almennu reglur sem settar verða, verði ekki allar almennar heldur gætu sumar orðið sértækar. Og sértækar reglur eiga almennt ekki rétt á sér nema í sérstökum tilfellum, og áður en menn fara að setja sértækar reglur um þau sérstöku tilfelli þá verður að tryggja að til séu almennar reglur um það hvernig setja skuli sértækar reglur. Menn verða að vanda sig, annars gæti allt hrunið aftur.

Það sem menn virðast ekki átta sig á er að siðferði er siðferði vegna þess að um það eru ekki til reglur. Gott siðferði er sú hegðun sem við tileinkum okkur af því að við vitum að hún er rétt þó að engar skráðar reglur séu til þar um. Siðareglur eru þess vegna fyrst og fremst tæki þeirra siðlausu til að fela siðleysi sitt. Það er alveg sama hversu margar siðareglur menn setja, þær munu ekki koma í veg fyrir siðleysi. Því að fram hjá hverri siðareglu eru tvær leiðir, sú hægri og sú vinstri. Því fleiri sem siðareglurnar eru, því fleiri eru leiðirnar framhjá þeim. Eða hefur enginn heyrt þegar hrunvaldar hafa sagt að undanförnu, „við brutum engar reglur“? Og telja þar með að allt hafi verið í lagi með þeirra hegðun.

Dettur einhverjum í hug að það muni koma í veg fyrir misþyrmingar á eiginkonum að setja almennar siðareglur um meðferð á eiginkonum?

Ein siðaregla er þó góð og gild þótt gömul sé og nær yfir allt það sem nú er verið að setja reglur um, og miklu fleira. Hún hljóðar svona: „Allt sem þér viljið, að aðrir menn gjöri yður, það skuluð þér og þeim gjöra.“

Smá misskilnings gæti í fyrirsögn Ólafs þegar hann spyr hvort fjölmiðlar eigi að taka völdin. Fjölmiðlarnir hafa gríðarleg völd, svo mikil að jafnvel er hægt að halda því fram að þeir hafi völdin. Þetta blasir við þegar fylgst er með núverandi ríkisstjórn, og tilburðum hennar til að stjórna. Reglulega eru haldnir blaðamannafundir þar sem kynntar eru óframkvæmdar hugmyndir ráðherranna um aðgerðir í ýmsum málum. Fjölmiðlamenn taka þessar hugmyndir og jarða sumar strax en aðrar fljótlega. Ein og ein hugmynd fær þó jákvæð viðbrögð hjá fjölmiðlum og þá þorir stjórnin að framkvæma hana.

Fréttamenn velja að beina kastljósi að máli, jákvæðu eða neikvæðu eftir skoðun fréttamannsins. Fjallað er um málið klukkustundum saman í útvarpi og sjónvarpi, umfjöllunin fyllir fréttatíma á hálftíma fresti dag eftir dag og fréttaskýringaþætti heilu vikurnar út. Kallaður er til hópur af álitsgjöfum sem eru fréttamanninum þóknanlegir, oftast þeir sömu. Skrúfað er frá þeim og viska þeirra látin flæða yfir okkur í stríðum straumum, gagnrýnislaust. Umfjöllunin er nær alltaf í nafni hlutleysis, þó að hlutleysi komi þar hvergi nærri, því önnur mál fá enga umfjöllun, eru þöguð í hel. Það jaðrar við ýkjur að halda því fram við þessar aðstæður að ríkisstjórnin hafi völdin.

Þessa kranablaðamennsku ver Ólafur og telur vandaða að því er virðist. Og því miður er hann ekki einn um þá skoðun. Hver man ekki eftir forstöðumönnum greiningardeilda bankanna (tilheyrðu markaðsdeildum bankanna) sem fluttu sinn áróður í fréttatímum fjölmiðlanna nær daglega og stundum oft á dag árin fyrir hrun? Hvers konar fréttamennska er það? Ég vildi frekar heyra eina frétt á dag, eða eina frétt á viku, ef ég gæti bara verið viss um að það væri verið að segja mér satt. Ef fjölmiðlarnir eru svona undirmannaðir eins og Ólafur heldur fram, af hverju fækka þeir þá ekki fréttatímum og reyna að vanda sig frekar en að fylla sama tíma og áður með bulli, heldur en engu?

Hvort sem það stendur í lögum og kennslubókum austan hafs og vestan eða ekki, þá hlýtur það að vera sanngjörn krafa okkar að þeir sem taka að sér að flytja fréttir, vandi sig og segi okkur einungis það sem satt er og rétt.

Þessu var að sjálfsögðu ætlað að róa skelfda útlendingana sem aldrei hafa staðið frammi fyrir stærri ógn en reiðri eiginkonu. Einhvern vegin virtist þeim þó lítið rórra þó að þeir reyndu að bera sig vel.

Trúbræður forsetans, vinstri kattahjörðin við Austurvöll, bregst hins vegar ókvæða við. Steingrímur fjármála fress segir það "bæði óþarfa og óskaplega óheppilegt að þetta óláns forseta fress sé að skapa einhvern ógnar óróa vegna ókominna Kötlugosa". Og hárin rísa á gervallri kattahjörðinni (allavega þeim hluta sem hefur hár) og nú standa þeir niðri á Alþingi með kryppu og hvæsa á Bessastaða fressið hver sem betur getur. Engin leið er að vita hvernig þessu stríði lýkur en eins og þeir vita sem séð hafa ketti slást þá verða það ekki bara hárflyksur sem fjúka, það mun renna blóð. Og þar sem besti tími aumingja Jóhönnu við kattasmölun er kominn og farinn líka, þá er ekki líklegt að henni takist að hemja vinstri kettina.

Þetta sýnir enn og aftur hversu varasamt það er að láta stjórnmálamenn ganga lausa á erlendri grundu án þess að hafa með sér túlk sem sér um að haga orðum þeirra af skinsamlegu viti.

Jú, mistökin voru þau að hún áttaði sig ekki nógu vel á hvað sjálfstæðis- og framsóknarmenn eru raunverulega vondir. Og af því að hún var ekki nógu fljót að átta sig á þessu, þá brást hún Samfylkingunni. Samfylkingunni takið eftir, ekki þjóðinni.

Mér finnst ræða Ingibjargar ekki stórmannleg, fjarri því. Ef hún hefði nú bara nefnt eitt atriði sem hún sjálf gerði rangt, ekki bara bent á aðra. En hún gerði það ekki, finnur ekkert sem hún hefði sjálf getað gert betur. Gat heldur ekki sleppt því að túlka rannsóknarskýrsluna á þann veg að hún væri með öllu sýkn saka. Sennilega er hún ekki búin að lesa kaflann um það hvernig hún hélt Björgvin frá upplýsingum og ákvörðunum, en hafði þess í stað alla þræði hjá sér. Og lætur svo Björgvin bera ábyrgðina. Eða kaflann um það hvernig hún hundsaði allt sem Davíð sagði um stöðu mála, bara vegna þess að Davíð er vondur og hann ber að hundsa. Þjóðarhagsmunir skipta engu í samanburðinum við þá hagsmuni að koma höggi á Davíð.

Það er ótrúlegt að fylgjast með þessu aumingja fólki. Sjálflægnin og eiginhagsmunasemin á sér ekki takmörk.

Þannig að framboðið af „ekki benda á mig leiknum“ er ennþá  meira en nóg.                             

Jóhanna sat í þeirri ríkisstjórn sem stjórnaði landinu síðasta eina og hálfa árið fyrir hrun. Þeirri ríkisstjórn sem hefði getað gert eitthvað, en gerði ekki neitt. Jóhanna var ráðherra á plani, „andlega fjarverandi“ eins og sagt var í gamla daga um þá nemendur sem sváfu í tímum. Hún vissi ekki neitt um neitt, allt kom henni í opna skjöldu 6. október 2008. Og þar sem hún vissi ekki neitt, þá ber hún ekki ábyrgð á neinu. En ber ráðherra ekki skylda til að afla sér upplýsinga og fylgjast með?

Jóhanna Sigurðardóttir núverandi forsætisráðherra Íslands var nýlega dæmd fyrir brot á stjórnsýslulögum í starfi félagsmálaráðherra. Viðbrögð hennar voru þau, að hún tæki ekkert mark á þessum dómi, það hefði bara verið frekja í þessum framsóknarmanni að kæra hana. Málið afgreitt. Eru þetta boðleg viðbrögð ráðherra sem dæmdur er fyrir brot á stjórnsýslulögum?

Jóhanna breytti lögum um seðlabankann og rústaði sjálfstæði hans, til þess að koma höggi á pólitískan andstæðing. Réði síðan Norðmann í stöðu seðlabankastjóra, sem er brot á stjórnarskránni. Þar var ekki farið á svig við lög, þar var stjórnarskráin brotin. Það er nokkuð skondið að síðan er það ein af stærri athugasemdum ESB við stjórnkerfið á Íslandi vegna umsóknar Jóhönnu um aðild, að ósjálfstæði seðlabankans með tilheyrandi pólitískum afskiptum sé ótækt.

Hvernig bregst Jóhanna við þessum afglöpum sínum? Jú, hún bendir á aðra.

Ég er hins vegar sár vegna þess að í ráðherratíð Þorgerðar gerði hún ásamt manni sínum tilraun til að hagnast persónulega um milljarða með óheiðarlegum hætti. Með því að taka gríðarleg lán til hlutabréfakaupa í trausti þess að maður hennar gæti misnotað aðstöðu sína í Kaupþingi til að hækka gengi þessara sömu hlutabréfa og selt þau síðan. Og þegar þau sáu að þetta ætlaði ekki að ganga upp þá færðu þau skuldirnar og hlutabréfin, sem voru að verða verðlaus, yfir í einkahlutafélag. Sem lögfróðir menn segja að hafi verið ólöglegt. Héldu hinsvegar óhóflegum arðgreiðslum fyrir sig.

Á sama tíma lét þorgerður hjá líða að gæta hagsmuna þjóðarinnar sem kaus hana til þeirra verka. Þar lét hún allt reka á reiðanum, og reyndi jafnvel að gera þá tortryggilega sem bentu á að það stefndi í óefni. Hún tók meira að segja þátt í ákvörðunum um að Seðlabanki Íslands gerði örvæntingarfulla tilraun til að bjarga banka manns hennar í vonlausri stöðu, með því að lána bankanum það sem eftir var af varaforða þjóðarinnar daginn áður en hann féll.

Nú ætlar Þorgerður að taka sér frí í nokkra daga. Hún hélt ræðu í morgun til þess að tilkynna okkur þetta. Í öllu því sem ég hef heyrt og séð af þessari ræðu, þá nefnir hún hvergi einu orði hagsmuni þjóðarinnar. Einungis sína eigin hagsmuni og Sjálfstæðisflokksins. Og að því er virðist á hún von á að við munum að fríinu loknu grátbiðja hana að koma aftur til að stjórna okkur.

Mann setur hljóðan yfir „siðferðisstyrk“ þessarar miklu konu.

Björgvin er einn af þremur ráðherrum í Íslandssögunni sem hefur verið ásakaður um vanrækslu í starfi, af sérstakri rannsóknarnefnd alþingis. Vegna vanrækslu hans meðal annars hefur íslenska þjóðin tapað gríðarlegum peningalegum verðmætum, og því sem enn dýrmætara er, mannorðinu. Til að bæta fyrir þetta telur hann hæfilegt að hann taki sér sumarfrí heldur fyrr en venjulega. Þarna er eitthvað ekki alveg í lagi.

Miðaldra maður hefur svikið rúmar tvöhundruð milljónir út úr samborgurum sínum, hann hefur verið dæmdur í mánaðar gæsluvarðhald meðan málið er rannsakað. Finnst Björgvin það eðlileg meðferð á manni sem ekki hefur ennþá verið dæmdur sekur? Bara meðan málið er rannsakað?

Það blasir við öllu venjulegu fólki að allt sem Björgvin hefur sagt og gert vegna brots síns er yfirklór. Hann virðist ekki með nokkru móti geta greint mun á sannleika og lygi, staðreyndum og hugarburði. Allir vita að hann hefur orðið fyrir stöðugum og vaxandi þrýstingi til að segja sig endanlega frá trúnaðarstörfum fyrir þjóðina. Þrýstingi frá kjósendum, pólitískum andstæðingum, samflokksmönnum, þingmönnum, og ekki síst sínum eigin þingflokki og ráðherrum sem vona heitt og innilega að afsögn Björgvins muni draga athyglina frá þeirra eigin ólykt þannig að þeir sleppi sjálfir.

Það sem Björgvin kýs að gera í þessari stöðu er að halda áfram að segja ósatt, reyna að klóra yfir skítinn og hörfa eins stutt og mögulegt er. Hagsmunir þjóðarinnar skipta hann engu nú frekar en fyrr, hann hugsar einungis um sinn eigin hag. Traust almennings á honum er horfið og með framgöngu sinni staðfestir hann siðleysi sitt og tryggir að aldrei framar mun þjóðin geta treyst honum.

Bygging álvers í Reyðarfirði er nánast það eina sem gerst hefur jákvætt í byggðaþróun á Íslandi síðustu áratugina. Vissulega sköpuðu þær framkvæmdir þenslu meðan á þeim stóð, en þenslan fyrir austan var þó aldrei nema brot af þeirri þenslu sem geisaði á höfuðborgarsvæðinu. Of margar íbúðir voru byggðar fyrir austan, en hverjir gerðu það? Jú það voru ekki síst verktakar að sunnan með fjármagn frá bönkunum. Og þó að það séu nokkrar íbúðir auðar fyrir austan þá eru þær örfáar miðað við allar þær íbúðir sem standa tómar á höfuðborgarsvæðinu, og voru líka fjármagnaðar af bönkunum. Álverið hefur hins vegar skapað atvinnu fyrir á annað þúsund manns (byggt fyrir erlent fjármagn) og er að moka gjaldeyri inn í landið akkúrat þegar við þurfum á honum að halda.

Það er rétt hjá Steingrími að það er óskynsamlegt að lækka skatta í þenslu. En ég veit ekki betur en að Steingrímur og hans dúddar hafi árum saman hamast við að sýna okkur fram á að skattalækkanir sjálfstæðismanna hafi bara verið sjónhverfing. Í raun hafi skattar verið hækkaðir á þenslutímanum. Verðum við ekki að ætlast til að Steingrímur ákveði sig hvort hann ætlar að halda því fram að Sjálfstæðisflokkurinn hafi lækkað skatta, eða hækkað skatta? Er hægt að bjóða okkur upp á svona hálfvitagang?

Og rúsínan í pylsuendanum er svo Íbúðalánasjóður. Þar var ákveðið að hækka lánshlutfall í 90%. Steingrímur passar að nefna ekki í þessu sambandi að ÍLS var alltaf með þak á sínum lánum, og enginn fjölmiðlamaður hefur fyrir því að leiðrétta hann eða aðra með þetta. Ég byrjaði að byggja 2006, hús sem áætlað var að kostaði í byggingu 48 milljónir. Ég átti kost á þessu svokallaða 90% láni frá ÍLS, en að hámarki 17 milljónir. Það er 35% lán. Í gögnum seðlabankans kemur fram að á þenslutímanum drógust útlán ÍLS saman. Hvernig fær Steingrímur það út að sá samdráttur hafi verið orsök þeirrar þenslu sem olli síðan hruni? Á sama tíma ruddust bankarnir inn á íbúðalánamarkaðinn og lánuðu hverjum sem hafa vildi 100% lán án þaks. 50, 100 og jafnvel hundruð milljóna. Samt telur Steingrímur ÍLS einan bera ábyrgð á þenslu á húsnæðismarkaði! Þetta er ekki boðlegur málflutningur.

Hvenær ætla stjórnmálamenn á Íslandi að hætta að ljúga? Og hvenær ætla fjölmiðlamenn á Íslandi að fara að gera greinarmun á sannleika og lygi og fara að fara rétt með staðreyndir?

Þorgerður telur að rannsóknarnefndin hafi unnið mjög gott starf, skýrslan sé vönduð og vel unnin. Og þó að hún sé ekki sammála neinu sem fram kemur í skýrslunni þá telur hún að þar sé mjög margt sem megi  læra af svo betur takist til í framtíðinni.

Ég vil því leggja til að Þorgerður og hennar ágæti eiginmaður láti það nú eftir sér, svona okkar allra vegna, að taka sér bara verulega langt og gott námsleyfi.

En mér misheyrðist ekki. Björgvin sagði af sér formennsku í þingflokki Samfylkingarinnar. Sagði af sér þingflokksformannsembættinu! Er ekki allt í lagi hjá þessu fólki. Þrír fyrrverandi ráðherrar eru sakaðir um vanrækslu í aðdraganda hrunsins. Tveir eru horfnir úr stjórnmálum, en Björgvin situr enn á þingi, og er ekki að fara neitt.

Þetta er nokkuð sama aðferðin og hann viðhafði þegar hann sagði af sér ráðherradómi korteri áður en að stjórnin hrundi í fyrra. Björgvin hefur því sagt af sér í tvígang og er nú hvít þveginn og skuldlaus við kjósendur. Þessi maður hefur enga hugmynd um hvað það þýðir að bera ábyrgð.

Svei attan.

Árum saman hefur svokallað þotulið vaðið fram og til baka, yfir allt og alla á skítugum skónum. Þetta lið er búið að hreinsa öll verðmæti út úr öllum okkar stærstu fyrirtækjum og flytja til Tortólu og slíkra staða. Eftir sitjum við með ónýt fyrirtæki og botnlausar skuldir. Fáir hafa orðið til að spyrna við fæti, enda jafn harðan verið teknir af lífi í fjölmiðlum glæpamannanna.

Vilhjálmur Bjarnason hefur í mörg ár skorið sig úr að þessu leyti. Árum fyrir hrun vakti hann athygli fyrir óþægilegar spurningar á hluthafafundum ýmissa fyrirtækja. Fékk sjaldnast nokkur svör, en var í staðinn úthrópaður sem ruglaður furðufugl. Honum nægði ekki að fá greiddan arð, hann þurfti líka að fá upplýsingar um rekstur fyrirtækjanna. Eins og reksturinn skipti einhverju máli!!!

Glæpaliðið reynir enn að kaupa sér vinsældir með gjafabréfum á réttum stöðum. Vonandi er það þó að taka enda. Okkur vantar fleiri menn eins og Vilhjálm. Menn sem eru tilbúnir til að sniðganga fyrirtæki glæpamanna, jafnvel þó að þeir tapi sjálfir á því í bráð. Því að til lengdar munum við öll græða á því að glæpahyskið verði hreinsað út, og sæmilega vel gert fólk taki við.

Áfram Vilhjálmur.

Menningarelítan í landinu tilheyrir þeim hópi sem mest hefur talað um óhagkvæmni þess að framleiða á Íslandi eitthvað sem hægt er að fá erlendis fyrir lægra verð. Alveg sérstaklega ef það vitnast að ríkið styðji með einhverjum hætti við framleiðsluna. Það skýtur því skökku við ef það er talið í lagi að framleiða á Íslandi ríkisstyrktar kvikmyndir, því eins og allir vita þá er hægt að fá ómælt magn af kvikmyndum erlendis frá, og fyrir aðeins brot af því sem það kostar að búa þær til hér. Ég ætla ekki að fara í gæðasamanburð, elítan gerir það ekki þegar hún ræðir um aðra framleiðslu.

Einhversstaðar sá ég útreikninga sem sýndu fram á að fyrir hverja eina krónu sem ríkið leggur til landbúnaðar, þá koma þrjár til baka í ríkiskassann. Hvað segja kvikmyndagerðarmenn um svoleiðis arðsemi? Hún er þreföld miðað við kvikmyndagerðina. Þannig að með því að auka verulega framlög til landbúnaðar þá mætti sennilega fjármagna nokkrar kvikmyndir fyrir hagnaðinn í framhaldinu. Er þetta ekki eitthvað sem mætti kalla „tæra snilld“?

Nú er það svo að í gegn um aldirnar er listsköpun sú atvinnugrein sem hvað verst hefur gengið að standa undir sér fjárhagslega. Skiptir þá ekki máli hvort um er að ræða kvikmyndagerð, myndlist, bókmenntir, tónlist eða annað. Sjaldnast hefur listamönnunum tekist að lifa sæmilega af listsköpun sinni. Það hefur þess vegna komið í hlut annarra atvinnugreina að skaffa þeim fjármagn til listsköpunar sinnar. Í það hefur mátt nota hinar óhreinu atvinnugreinar eins og áliðnað, kísilvinnslu, hvalveiðar, orkuvinnslu og hvað eina. „Sama hvaðan gott kemur“ segja listamennirnir þá. Svo eyða þeir hálfri ævinni í að berjast gegn þessum atvinnugreinum, og draga þá ekki af sér við að reikna út hversu óhagkvæmar þær eru.

Nú er við völd sá armur pólitíkurinnar sem á undanförnum árum hefur staðið hvað þéttast við bakið á listamönnum í þeirra baráttu við að ná ríkisstyrkjum út úr vondum hægri stjórnum. Augljóst er að ekki stendur til af hálfu þessarar ríkisstjórnar að sóa fé í að styðja við orkuvinnslu, þungaiðnað né helst nokkurn annan iðnað eða framleiðslu. Ég geri því ráð fyrir að menningarstarfsemin í landinu muni njóta þess fjár sem þannig verður sparað.

Í gærmorgun fullyrti Jónas að í álverinu á Reyðarfirði störfuðu aðeins 200 manns, sem væri nær að fá sér vinnu við eitthvað arðbært eins og ferðaþjónustu, og engin önnur störf hefðu skapast á austurlandi í sambandi við álverið. Starfsmenn RUV létu þetta óátalið, og gerðu ekki tilraun til að leiðrétta Jónas. Hið rétta er að í álveri Alcoa á Reyðarfirði starfa um 480 manns og störf í fyrirtækjum sem eingöngu þjónusta álverið eru fast að 400. Þessir nær 900 menn sem starfa beint við áliðnaðinn í Reyðarfirði skapa síðan mikinn fjölda starfa í allskonar þjónustu. Þetta veit Jónas þó að hann láti svona.

Á bloggi sínu talar Jónas svo niður til forseta sveitarstjórnar Norðurþings fyrir að hafa tjáð þá skoðun sína í fréttum sjónvarps, að þá orku sem til er í Þingeyjarsýslum beri að nota til atvinnuuppbyggingar heima fyrir en ekki flytja suður. Jónas telur þetta vera mikla frekju í Þingeyingnum.

Ef Þingeyingar væru að fara fram á að virkjað yrði á Hellisheiði til atvinnu uppbyggingar á Húsavík þá gæti ég skilið viðhorf Jónasar. Þó mætti reyndar segja, ef miðað er við hve mikil orka er flutt til höfuðborgarinnar utan af landi, þá væri ekki nema sanngjarnt að svona  500 til 1000 megawött  væru flutt frá Hellisheiði til Húsavíkur. En Þingeyingar eru nú það hógværir að þeir eru alls ekki að fara fram á neitt slíkt, einungis að fá að nýta heimafyrir þá orku sem þeir eiga og ekki er þegar búið að virkja og flytja burt. Ég get ekki fallist á að það sé frekja.

Ég tel það hins vegar frekju þegar sjálfskipaðir spekingar eins og Jónas Kristjánsson tala í umvöndunartón niður til fólks sem ekki er á nokkurn hátt að abbast upp á hann, einungis að reyna að vinna samfélagi sínu gagn með atvinnu uppbyggingu. En sárast er þó að erfiðasta hindrunin sem við er að eiga í þeirri baráttu skuli vera ríkisstjórn Íslands. Helferðarstjórn Jóhönnu og Steingríms.